Belgia, określana również mianem Królestwa Belgii to państwo federacyjne w zachodniej Europie w południowych Niderlandach. Belgia jest członkiem takich organizacji jak Unia Europejska, Unia Zachodnioeuropejska, ONZ oraz NATO. Państwo to graniczy od zachodu z Francją, od południa z Luksemburgiem , od wschodu z Niemcami i od północy z Holandią. Łączna długość granic lądowych wynosi 1 385 km. Co ciekawe Belgia podzielona jest na trzy strefy językowe: francuską, niderlandzką i niemiecką. Jej stolicą jest Bruksela, która jest jednocześnie “stolicą” Unii Europejskiej. Poznajmy co nieco historię tegoż kraju. Pierwotnie obszar dzisiejszej Belgii zamieszkany był przez Celtów oraz celtycko-germański lud Belgów. Od pierwszego wieku p.n.e. przez kolejne wieki tereny te znajdowały się we władaniu Rzymu. Z kolei od III wieku na tych terenach postępuje chrystianizacja. Od roku 486 obszar znanej nam dzisiaj Belgii stał się częścią państwa Franków. Po traktacie w Verdun w roku 843 Belgia została podzielona pomiędzy Francję i Niemcy. W latach 1556-1714 Belgia należała do Hiszpanii, a następnie znowu do Austrii, Francji, a w okresie 1814-1830 była połączona z Holandią i tworzyła znane wielu osobom Królestwo Niderlandów. Podczas panowania Habsburgów w Niderlandach Południowych zaczęła kształtować się belgijska świadomość narodowa, której pierwszym wyraźnym przejawem był Przewrót Brabancki z roku 1789. Jednakże dopiero w roku 1830 Belgia stała się niezależnym państwem, a niepodległość zdobyła w wyniku powstania przeciwko dominacji holenderskiej, tzw. rewolucji belgijskiej. W czasie I wojny światowej Niemcy zaatakowały neutralną Belgię zaś na mocy traktatu wersalskiego do Belgii przyłączono niemieckie okręgi Eupen i Malmedy. W 1940 roku poraz drugi neutralna Belgia została zaatakowana przez hitlerowskie Niemcy., zaś po zakończeniu wojny kraj ten porzucił neutralność i stał się członkiem NATO, a także został jednym z członków-założycieli Wspólnoty Europejskiej. Ciekawostką jest, iż wraz z Holandią i Luksemburgiem Belgia stworzyła w roku 1948 unię celną, a w 1960 unię gospodarczą. W ten sposób powstał Benelux. W dwudziestym wieku dochodziło do stopniowego podziału na dwie strefy językowe, położoną na północy Flandrię, w której posługuje się językiem niderlandzkim i na południu Walonię, gdzie królował język francuski. Spowodowało to w 1963 roku formalny podział Belgii na 3 regiony: Flandrię, Walonię i region Stołeczny Brukseli, jednak dopiero w roku 1993 doszło do przekształcenia Belgii w państwo federalne z 3 regionami o szerokiej autonomii.

Rada Europejska to instytucja, stworzona na mocy traktatu z Lizbony, Unii Europejskiej mająca za zadanie wyznaczanie ogólnych kierunków rozwoju Unii i jej priorytetów politycznych. Składa się ona z głów państw lub szefów rządów państw członkowskich oraz jej przewodniczącego. Jest on wybierany przez Radę Europejską na 2,5-letnią kadencję. Dodatkowo do składu Rady zaliczany jest przewodniczący Komisji Europejskiej. W jej pracach bierze też udział wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Jeśli wymaga tego porządek obrad, członkowie Rady Europejskiej mogą podjąć decyzję, by każdemu z nich towarzyszył minister, a w przypadku przewodniczącego Komisji – jeden z członków Komisji. Rada może zaprosić na swe posiedzenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Rada Europejska pełni przede wszystkim funkcję kreacyjną: wybiera przewodniczącego Rady Europejskiej, mianuje wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (czyni to za zgodą przewodniczącego Komisji), wskazuje, biorąc pod uwagę wynik wyborów do Parlamentu Europejskiego, kandydata na przewodniczącego Komisji Europejskiej, który wybierany jest przez Parlament Europejski. Dodatkowymi uprawnieniami Rady jest ustalenie, w porozumieniu z przewodniczącym Komisji, listy komisarzy, mianowanie zatwierdzonych przez Parlament Europejski składu Komisji oraz wybór prezesa, wiceprezesa i członków Zarządu Europejskiego Banku Centralnego. Rada Europejska określa również strategiczne cele w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz podejmuje w tym zakresie niezbędne decyzje. Rada Europejska może jednomyślnie podjąć decyzję o ustanowieniu wspólnej europejskiej obrony. Co więcej Rada posiada uprawnienia decyzyjne w niektórych kwestiach związanych z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Państwo uznające, że projekt aktu prawnego Unii mógłby naruszyć podstawowe aspekty jego systemu zabezpieczenia społecznego lub wymiaru sprawiedliwości, może zażądać przedłożenia tej kwestii Radzie Europejskiej. Procedura prawodawcza ulega wówczas zawieszeniu. W momencie kiedy Rada Europejska nie znajdzie rozwiązania kompromisowego w tym zakresie, procedura prawodawcza ulega zakończeniu. Należy zauważyć, iż Rada Europejska nie pełni funkcji prawodawczych.

Również wielcy władcy tego świata marzyli o tym by stworzyć wielka polityczną i nie tylko unię, która zjednoczyłaby kraje Europu. Otton III marzył o odrodzeniu Cesarstwa Rzymskiego, w którym cesarzowi podlegałyby równe sobie królestwa. Jak ciekawostkę, warto wspomnieć, o miniaturze przedstawiającej cztery postacie w koronach, składające Ottonowi III dary. Została ona stworzona właśnie w czasach jego panowania. Owe postacie to personifikacje królestw: Rzymu, Galii, Germanii i Sklawinii. Mamy tutaj również akcent polski, albowiem Bolesław Chrobry miał zapewne, wg Ottona III, być królem tej ostatniej. Niestety plany te pozostały jedynie w fazie marzeń tego wielkiego władcy. Szkoda, bo nie wiadomo jak wówczas potoczyłyby się losy europejskich narodów. W 1728 opat Charles de Saint-Pierre zaproponował utworzenie europejskiej ligi osiemnastu suwerennych państw, ze wspólnym skarbem, nie mających granic i z unią gospodarczą. Tuż po rewolucji amerykańskiej z roku 1776 i ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości wizja Stanów Zjednoczonych Europy podobnej do Stanów Zjednoczonych Ameryki była podzielana przez kilku wybitnych Europejczyków takich jak choćby La Fayette’a czy nasz słynny rodak Tadeusz Kościuszko. W roku 1795 propozycję kongresu dla wiecznego pokoju wniósł Immanuel Kant, niestety również te plany pozostały w fazie marzeń i jedynie teorii. Kontynentalny system Napoleona, ogłoszony w listopadzie 1806 w postaci embarga dla brytyjskich towarów interesie francuskiej hegemonii, wykazał skuteczność, niestety również wady ponadnarodowego systemu ekonomicznego dla Europy. Zaś po upadku tego wielkiego i słynnego przywódcy w 1815 r. na kongresie wiedeńskim powstał Związek Niemiecki, jako luźne stowarzyszenie trzydziestu ośmiu niemieckich krajów. Wieku XIX obfitował zresztą w różnego rodzaju plany związane z unią narodów europejskich. W 1834 r. powstała niemiecka unia celna (Zollverein), która miała ułatwić handel i zmniejszyć wewnętrzną konkurencję między państwami. W 1843 r. włoski pisarz i polityk Giuseppe Mazzini zaproponował utworzenie federacji republik europejskich, a w roku 1847 pojawiła się najbardziej znana wczesna propozycja pokojowego zjednoczenia wysunięta przez samego Wiktora Hugo. Choć z początku była traktowana „po macoszemu” w roku 1851 powróciła i została potraktowana z należytą powagą.

Ojcami współczesnej Europy określa się ludzi, bez których Unia Europejska po prostu by nie istniała. Mieli oni bowiem największy wpływ na powstanie tej wspólnoty. Konrad Adenauer był pierwszym kanclerzem demokratycznych Niemiec, zwolennikiem zjednoczenia Europy opartego na tradycjach i wartościach chrześcijańskich. Doprowadził on do odbudowy gospodarczej Niemiec oraz ich integracji z Europą Zachodnią. Integracja ta zaczęła się od przyjęcia planu Marshalla oraz członkostwo w Pakcie Północno-Atlantyckim. Kolejnym ważnym dla Unii człowiekiem był brytyjski premier Wielkiej Brytanii, Winston Churchill (1874-1965). Znany mówca, strateg, polityk, pisarz i historyk oraz minister obrony, Przewodniczący Izby Gmin, a także (o czym nie jest wcale głośno) laureat literackiej Nagrody Nobla. Był on jednym z pierwszych polityków popierających ideę zjednoczenia Europy – pomysłodawca utworzenia Stanów Zjednoczonych Europy oraz autor terminu żelazna kurtyna, określającego linię podziału Europy na blok wschodni i zachodni. Terminu tego użył raz pierwszy podczas przemówienia w Fulton 5 marca 1946 r. Alcide De Gasperi to kolejny ważny dla UE człowiek – włoski premier i polityk, współtwórca Rady Europy i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, propagujący ideę współpracy gospodarczej poprzez zacieśnianie współpracy obronnej. Z kolei niemiecki polityk Walter Hallstein, profesor prawa na uniwersytetach w Rostocku i Frankfurcie nad Menem Sekretarz Stanu w niemieckim Ministerstwie Spraw Zagranicznych był pierwszym przewodniczącym Komisji Europejskiej w latach 1958-1967. Stworzył doktrynę Hallsteina, zainicjował Wspólnotę Europejską i struktury unijne. Jeden z twórców wizerunku i głównych nurtów politycznych współczesnej Unii Europejskiej. Jean Monnet był francuskim politykiem, dyplomatą i ekonomistą, architektem wspólnot europejskich oraz współtwórcą Planu Schumana, a za swoje zasługi otrzymał tytuł Obywatela Europy. Robert Schuman – jedna z najważniejszych postaci współczesnej Europy – francuski premier i minister spraw zagranicznych, inicjator pojednania pomiędzy Francją a Niemcami poprzez połączenie obu państw silnymi więzami gospodarczymi, społecznymi i politycznymi. W latach 1958-1960 był przewodniczącym Parlamentu Europejskiego. To właśnie jego plan był pierwszym w pełni zrealizowanym projektem zjednoczenia Europy. Paul-Henri Spaak, belgijski premier i minister spraw zagranicznych, w latach 1952-1953 przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a także sekretarz generalny NATO. Z kolei Altiero Spinelli – włoski polityk, promotor federalizmu europejskiego, członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za politykę przemysłową, współzałożyciel Klubu Krokodyla.

Rok 1995 to ważny rok dla całej Wspólnoty. Wówczas to przystępują do niej nowe państwa członkowskie: Austria, Finlandia i Szwecja. Ma wówczas miejsce również inne ważne wydarzenie – w Belgii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Luksemburgu, Niemczech i Portugalii wchodzi w życie Układ z Schengen. Dwa lata później podpisany zostaje traktat amsterdamski, w tym samym roku Włochy przystępuję do strefy Schengen (regulowanej przez układ z Schengen, 1 grudnia tego samego roku to samo czyni Austria. Ważna datą (zwłaszcza dla Polski) jest 13 grudnia 1997 r. kiedy to Unia rozpoczyna negocjacje z 10 państwami Europy Środkowo-Wschodniej. 1 czerwca 1998 powstaje Europejski Bank Centralny. Z początkiem roku 1999 waluta Euro staje się oficjalnie środkiem płatniczym dostępnym w transakcjach handlowych i finansowych. 1 lutego 2001 r. następuje podpisanie traktatu nicejskiego. W marcu 2001 roku Dania, Finlandia, Szwecja oraz kraje EFTA – Islandia i Norwegia przystępują do Układu z Schengen. 1 stycznia 2002 r. oficjalnie pojawiają się banknoty i monety euro w powszechnym obiegu krajów unii walutowej. Należy zauważyć, iż banknoty są jednakowe dla wszystkich krajów. Monety zaś mają wspólny awers, informujący o ich wartości, lecz różny narodowy rewers. 13 grudnia 2002 r. następuje finał negocjacji pomiędzy 10 państwami Europy Środkowej i Południowej a UE w Kopenhadze. Zaś w marcu 2003 r.,w ramach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Unia Europejska bierze czynny udział w operacjach utrzymywania pokoju na Bałkanach. Początkowo w byłej Jugosławii, a następnie w Bośni i Hercegowinie. W obu przypadkach siły pod wodzą UE zastępują jednostki NATO. 16 kwietnia 2003 r. przedstawiciele rządów 15 państw członkowskich i 10 kandydujących podpisali w Atenach traktat akcesyjny rozszerzający Unię, a 1 maja 2004 r. do Wspólnoty przystępują nowe państwa członkowskie: Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry. Wówczas Unia liczy już dwadzieścia pięć krajów. W październiku 2004 r. 25 krajów UE podpisuje Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy. 29 maja 2005 r. Francuzi, jako pierwszy kraj UE, wyraźną większością głosów odrzucają w referendum konstytucję Unii Europejskiej. Jest to pierwszy z poważnych „zgrzytów” we wnętrzu Wspólnoty. 1 stycznia 2007 r. następuje kolejne rozszerzenie Unii, dołączają do niej nowe państwa członkowskie: Bułgaria i Rumunia. W tym samym czasie Słowenia dołącza do strefy euro 21 – 23 czerwca 2007 r. odbywa się szczyt Unii Europejskiej w Brukseli dotyczący zmiany systemu głosowania w Radzie UE, zaś 1 września 2007 r. uchwalony zostaje obowiązek uruchomienia Eurotaryfy przez wszystkich operatorów komórkowych na terenie UE jeszcze pod koniec tego samego roku odbywa się szczyt UE w Lizbonie i następuje podpisanie traktatu lizbońskiego, który wchodzi w życie 1 grudnia 2009 roku.