Warto przyjrzeć się współczesnej historii Unii Europejskiej. Jej początkom, momentom w których budowały się jej podstawy. Zaraz po I wojnie światowej kilku europejskich myślicieli wysunęło ponownie ideę zjednoczonej politycznie Europy. W 1923 r. austriacki książę Coudenhove-Kalergi założył Ruch Paneuropejski i w roku 1926 gościł w Wiedniu pierwszy Kongres Paneuropejski. Wysunięta przez niego doktryna Paneuropy, uważana jest za podstawę bazową wszystkich europejskich wspólnot. Zaś w roku 1929 Aristide Briand, francuski premier, wygłosił mowę na forum Ligi Narodów, w której zaproponował ideę federacji narodów europejskich opartej przede wszystkim na solidarności i współpracy politycznej i społecznej, co spotkało się z poparciem wielu wybitnych ekonomistów (m.in. znanego Johna Maynarda Keynesa). W 1931 r. pojawiła się pierwsza poważna publikacja traktująca o wielkiej unii – opublikował ją francuski polityk Édouard Herriot. Książka nosiła tytuł „Stany Zjednoczone Europy”. Wielka depresja, rozwój faszyzmu i późniejsza druga wojna światowa zahamowały nieco ruch na rzecz unifikacji Europy. Rozpoczęła się wojna. W 1940 r. sukcesy wojenne Niemiec i plany utworzenia Tysiącletniej Rzeszy zachęciły niemieckich ekonomistów do wysunięcia propozycji scentralizowanej unii europejskiej z jednolitym europejskim obszarem gospodarczym i ustalonymi wewnętrznymi kursami wymiany walut. W roku 1943 niemiecki minister spraw zagranicznych Joachim von Ribbentrop (Polakom znany niestety z tej mniej pozytywnych wydarzeń historii) ostatecznie zaproponował utworzenie takiej instytucji ze strukturą wykazującą kilka podobieństw do współczesnej Unii Europejskiej. Oczywiście należy zaznaczyć, iż struktury te nie były demokratyczne. Byłaby to wspólna waluta, bank centralny w Berlinie, zasada regionalizmu, wspólna polityka pracy i porozumienia gospodarcze. Początkowo proponowano włączyć do niej Niemcy, Włochy, Francję, Finlandię, Norwegię, Słowację, Danię, Węgry, Serbię, Bułgarię, Rumunię, Chorwację, Grecję i Hiszpanię. Idea nowej Europy była także poruszana przez okupantów. Minister rządu Rzeszy Arthur Seyss-Inquart powiedział: „Nowa Europa solidarności i współpracy między wszystkimi jej obywatelami szybko doprowadzi do pomyślności, gdy zostaną usunięte narodowe granice ekonomiczne”. Taka, kierowana przez Niemcy, Europa miałaby być przeciwwagą dla komunistycznego Związku Radzieckiego i brytyjskiej dominacji w handlu światowym. Należy jednak zauważyć, iż niemiecka inicjatywa była dominacją opartą na hitlerowskich podbojach i dlatego trudno ją uznać za prawdziwego poprzednika przyszłej Unii Europejskiej. W 1943 r. Jean Monnet, członek francuskiego Narodowego Komitetu Wyzwolenia rządu Wolnych Francuzów na uchodźstwie w Algierze, uważany przez wielu za architekta europejskiej jedności, oświadczył: „…Pokój w Europie nie zostanie osiągnięty, jeżeli państwa odbuduje się na bazie suwerenności narodowej. Kraje Europy są zbyt małe, aby mogły gwarantować swoim obywatelom dobrobyt i rozwój społeczny. Państwa europejskie muszą stworzyć między sobą federację…”. Tak rodziła się Unia znana nam dzisiaj.

Belgia, określana także nazwami Królestwo Belgii, Belgique, België, Royaume de Belgique, Koninkrijk België. Kraj, który do Unii Europejskiej przystąpił w 25 marca 1957. Powiedzmy nieco o tym z kim Belgia graniczy: z Holandią, na wschodzie z Niemcami, na południowym-wschodzie z Luksemburgiem, na zachodzie z Francją. obszar na jakim znajduje się Belgia wynosi 30,5 tys. km2, natomiast liczba mieszkańców 10,36 mln. Średnia gęstość zaludnienia to 334 osób/km2. Stolicą i jednym z największych miast jest oczywiście Bruksela. Będąc tutaj warto także odwiedzić miasta takie jak Antwerpia, Gandawa, Charleroi, Ličge, Brugia, Namur. Językiem urzędowym jest francuski (dialekt waloński) i flamandzki (dialekt języka niderlandzkiego). Z kolei przyglądając się przekrojowi etnicznemu możemy wymienić Flamandów, zamieszkujących głównie północną część kraju (Antwerpię, Flandrię Zachodnią i Wschodnią, Limburgię i północą Brabancję), Walonów, Włochów, Marokańczyków, Francuzów, Holendrów, Niemców, czy też Turków. Głównymi religiami są katolicyzm, muzułmanizm, protestantyzm. Walutą kraju jest Euro. Powierzchnia tego kraju to przede wszystkim niziny, u wybrzeży liczne poldery miejscami położone p.p.m. (do 2 m). Północną części kraju zajmuje równinna, zabagniona Flandria (tzw. Belgia Niska), oddzielona od wybrzeża wydmami o wysokości do 20 m. Natomiast na wschodzie i południu tereny wyżynne, wysoczyzna Brabancji, do 100-200 m n.p.m. (Belgia Średnia), na zachodzie wzgórza Hainaut zbudowane z utworów gliniastych oraz na południowym-wschodzie górzyste Ardeny (Belgia Wysoka). Warto także zauważyć, iż na wschodzie, przy granicy z Niemcami leży masyw Hautes Fagnes z najwyższym szczytem kraju: Botrange 694 m n.p.m. W Ardenach rozwinięta rzeźba krasowa. Wybrzeże płaskie, wyrównane z szerokimi, piaszczystymi plażami. W kwestii klimatu tutaj panującego warto powiedzieć, iz jest on umiarkowanie ciepły, morski, z dużym zachmurzeniem i częstymi opadami oraz mgłami. Temperatury tu panujące to, w styczniu od 0° na północy do 3°C na południu oraz 16-19°C w lipcu. Średnie opady deszczu to od 700 do 1000 mm. Należy również powiedzieć krótko o największych rzekach tegoż państwa. Są nimi kalda, Moza, Sambra, Leie, Dender, Senne, Rupel, Ourthe, Ambléve. W kwestii flory i fauny warto powiedzieć, iż naturalną szatę roślinną kraju stanowią na pn. wrzosowiska (Kampen) i torfowiska (Flandria), miejscami, gł. w Ardenach i dolinach rzek, lasy dębowo-brzozowe, bukowe, wierzbowe, olchowe i grabowe stanowiące 21% powierzchni. W masywie Hautes Fagnes, na bagnach i torfowiskach żyją m.in.: dziki, jelenie, żbiki oraz dzięcioły i sowy.

Bułgaria, znana również jako Republika Bułgarii, Byłgarija, Republika Byłgarija. Kraj, który do UE przystąpił w 1 stycznia 2007. Graniczy z: Rumunią, na zachodzie z Serbią i Czarnogórą i Macedonią, na południu z Grecją i Turcją. Z kolei powierzchnia zajmowana przez to państwo wynosi 110,9 tys. km2, a liczba mieszkańców 7 450 tys.. Średnia gęstość zaludnienia to 68 osób/km2. Stolicą i jednym z największych miast jest oczywiście Sofia. Będąc tutaj należy także odwiedzić miasta jakie jak Płowdiw, Warna, Burgas, Ruse. Językiem urzędowym jest bułgarski. Przyjrzyjmy się nieco składowi etnicznemu, spotkamy tu przede wszystkim Turków, Romów, Macedończyków, Ormian, Rosjan. Jeśli zaś chodzi o wyznawców religii, spotkamy zarówno wyznawców prawosławia, muzułmanów, protestantów oraz wyznawców największej religii na świcie katolików. Walutą kraju jest Lew. 60% powierzchni kraju stanowią góry i wyżyny: Bałkany, Sredna Gora, Riła, Pirin, Rodopy. Najwyższy szczyt kraju: Musała 2925 m n.p.m. w górach Riła. W centrum tektoniczne kotliny: Sofijska i Kazanłycka. Na północy lessowa Wyżyna Naddunajska przechodząca ku wschodowi w wyżynę Dobrudży. Warto także pamiętać, iż między Rodopami a Sredną Gorą rozciąga się Nizina Górnotracka, niezwykle malownicza kraina. Wybrzeże kraju głównie skaliste. Jeśli zamierzamy spędzić tutaj wakacje warto poznać tutejszy klimat, a jest on umiarkowanie ciepły, suchy, nad morzem podzwrotnikowy. Jakich temperatur możemy się tu spodziewać? W ciągu roku w styczniu od -6° w górach, -3° w centralne części kraju do 2°C na południu, w lipcu odpowiednio od 18°, 23° i 25°. Średnie opady deszczu to w styczniu -2°C i 42 mm, w lipcu 22°C i 60 mm. Warto także pokrótce omówić największe rzeki tegoż państwa. To jest unaj z dopływami Łom, Ogosta, Iskryj, Osym, Janta, Marica z Tundżą, Ardą, Kamczyją oraz Struma i Mesta .

Gospodarka Bułgarii oparta jest na przemyśle oraz rolnictwie. Przemysł elektromaszynowy (produkcja obrabiarek, maszyn górniczych, urządzeń nawadniających) jest tu bardzo rozwinięty, tak jak przemysł metalurgiczny (huty cynku i ołowiu oraz miedzi), elektroniczny, środków transportu (produkcja taboru kolejowego, statków, ciągników, tramwajów, wozów akumulatorowych), petrochemiczny (rafinerie ropy naftowej), chemiczny (produkcja nawozów i tworzyw sztucznych), farmaceutyczny, kosmetyczny, włókienniczy czy też przemysł spożywczy. Warto odnotować, iż Bułgaria zajmuje 1. miejsce na świecie w produkcji i eksporcie olejku różanego. Również gałąź rybołówstwa jest bardzo rozwinięta. Natomiast głównym bogactwem naturalnym jest węgiel kamienny i brunatny, rudy cynku, ołowiu, miedzi, soli kamiennej, rudy żelaza i ropa naftowa.

Chorwacja to nie tylko świetne miejsce na spędzenie wspaniałych wakacji, ale również państwo, które aspiruje do członkostwa w Unii Europejskiej. Warto przyjrzeć się korzyściom, które ten kraj może wnieść do Wspólnoty. Główną zaleta przystąpienia Chorwacji do Unii jest jej rozszerzenie na Zachodnie Bałkanów, co przyczyni się do stabilizacji i rozwoju tegoż regionu. Innymi zaletami jej wstąpienia są podjęte tam reformy demokratyzacji, reformy gospodarcze, członkostwo w Organizacji Narodów Zjednoczonych, czy też Pakcie Północnoatlantyckim. Dodatkowymi atutami jest członkostwo w Radzie Europy, członkostwo w OBWE, członkostwo w WTO, członkostwo w CEFTA. Zwolennicy wstąpienia tego kraju do Unii wymieniają także argumenty takie jak: położenie na kontynencie europejskim, silny związek i utożsamianie się z szerokopojętą kulturą europejską, wspomniana wcześniej bardzo dobrze rozwinięta turystyka oraz stosunkowo dobra kondycja gospodarki. Kraj ten bowiem posiada lepsze wskaźniki statystyczne (gospodarcze) niż Bułgaria, która przystąpiła do UE już w roku 2007.

Są jednak tacy, którzy sprzeciwiają się przystąpieniu Chorwacji. Wymieniają oni następujące przeciwwskazania: duża mniejszość serbska, brak polityki tolerancji, pojednania i ochrony mniejszości etnicznych i narodowych. Wymienia się również silne nastroje nacjonalistyczne, duży opór przed wydaniem zbrodniarzy wojennych oraz przed wspólną polityką rybołówstwa na Adriatyku jak i spór graniczny ze Słowenią. Negocjacje ws przystąpienia Chorwacji do Wspólnoty miały się rozpocząć 17 marca 2005 roku, ale wówczas UE uznała, że Chorwacja ukrywa Ante Gotovinę i rozpoczęcie negocjacji zostało wstrzymane do 3 października tego samego roku. Należy również pamiętać, iż Chorwacja i Słowenia od momentu rozpadu Jugosławii w 1991 roku prowadzą spory graniczne. Pierwszy z nich dotyczy rozgraniczenia wód Zalewu Pirańskiego na północnym Adriatyku, drugi zaś dotyczy przynależność niewielkich obszarów przygranicznych w pobliżu rzeki Mura w północno-wschodniej Słowenii. W ubiegłym roku, premierzy obydwu krajów porozumieli się i doszli do wspólnego wniosku, iż sprawę sporu przekażą do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze. Niestety do tej pory ani razu nie zebrała się mieszana komisja słoweńsko-chorwacka, która miała sporządzić protokół rozbieżności. Owy protokół miał być następnie przekazany międzynarodowemu wymiarowi sprawiedliwości. Głównymi zwolennikami przystąpienia Chorwacji do Unii to Austria, Czechy, Słowacja jak również Polska.