Europejska wspólnota to specjalny przypadek w stosunkach międzynarodowych, jest to twór, który nigdy wcześniej w historii powszechnej nie istniał. Był również nieznany historii stosunków międzynarodowych. Do grudnia roku 2009 Unia Europejska była kombinacją struktur ponadnarodowych, czyli ponadpaństwowych, uwspólnotowionych, oraz międzyrządowych. Organizacja ta posiada cechy zarówno organizacji międzynarodowej oraz konfederacji czy nawet państwa federalnego. Teoretycy prawa, politologii i stosunków międzynarodowych spierają się za co dokładnie można uznać Unię. Zwolennicy koncepcji Europy ojczyzn wskazują, że jest to tylko współpraca między państwami, nie natomiast bliższa organizacji międzynarodowej. Najbardziej zawiły był status osobnych organizacji międzynarodowych powołanych przez część lub też wszystkich członków UE (na przykład Unia Zachodnioeuropejska, Europejska Agencja Kosmiczna, Rada Europy), a które to w swych działaniach uzupełniają i wspomagają polityki prowadzone w ramach Unii Europejskiej. Nierzadko również są z nią samą mylone. Ten wyjątkowo trudny do zdefiniowania układ prawny w sferze wewnętrznej jak i zewnętrznej zreformował Traktat Lizboński. Likwiduje on podział Unii na filary, nadaje jej prawną osobowość i podmiotowość prawnomiędzynarodową. Zlikwidował on również Wspólnotę Europejską, wówczas to Unia Europejska stała się jej następcą prawnym oraz otrzymała status organizacji międzynarodowej. Unia Europejska jest unikatową formą tego typu na arenie międzynarodowej. Co ciekawe ma ona ok. 30% udział w światowym PKB. Jeśli natomiast chodzi o rolę Unii Europejskiej w polityce zagranicznej, jest ona coraz większa. Co jakiś czas tworzone są unijne placówki dyplomatyczne, a sama UE jest członkiem takich organizacji jak Światowej Organizacji Handlu, G8 i G20. Co jednak warto odnotować, nadal największą rolę w polityce zagranicznej UE odgrywają państwa członkowskie, a nie ośrodki ponadnarodowe. Od lat. 90 XX wieku wzrasta też wojskowy aspekt Unii Europejskiej. Początkowo oparty był na powstałej w latach 40. XX wieku Unii Zachodnioeuropejskiej, a którego obecnie główny trzon stanowi wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony. Ciekawostką jest, iż obecnie najnowszą polityką UE jest polityka kosmiczna. We współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną, Unia Europejska realizuje cele związane z tą polityką. Warto jednak zauważyć, iż nie wszyscy członkowie UE są członkami EAK.

Nawet kiedy znamy już struktury i sposób działania, a nawet cele Unii Europejskiej warto zastanowić się jakie były jej początki. Zjednoczenie narodów Europy to cel, który obierało sobie wiele osób. Próby miały wielokrotnie miejsce w historii kontynentu od upadku Cesarstwa Rzymskiego. Natomiast prawdziwe początki europejskiej idei integracji międzynarodowej sięgają już starożytności. Znani myśliciele starożytni, choćby Tales z Miletu, na temat potrzeby jednoczenia się ludzi w coraz szersze organizmy społeczne (czyli po prostu państwa), występują dwie najważniejsze przesłanki. Pierwsza z nich dotyczy skutków likwidacji granic między dotychczasowymi małymi państwami. Dzięki temu, w teorii możliwa jest likwidacja przyczyn prowadzenia wojen o poszerzenie terytorium. Drugą z przesłanek jest wzmocnienie siły w stosunku do otoczenia zewnętrznego. Zwłaszcza w momencie kiedy jest ono niebezpieczne i nieprzyjazne dla niezintegrowanych jeszcze sąsiadujących i często walczących ze sobą małych państw. Integracja międzynarodowa miała być podstawą wewnętrzną i zewnętrzną bezpieczeństwa uczestników integracji. Dyskusje na temat zjednoczonej Europy w średniowieczu miały również dwa aspekty: obronny i ekspansjonistyczny. Wg Kościoła katolickiego integracja była potrzebna z uwagi na tureckich wyznawców islamu, którzy rzekomo zagrażali państwo europejskim..Podobnie zresztą było w przypadku aspektu ekspansjonistycznego, który przewidywał pokonanie Turcji i schrystianizowanie jej. Warto w tym momencie przypomnieć wyprawy krzyżowe na Bliski Wschód, mające na celu zjednoczenie władców krajów katolickich. Frankońskie imperium Karola Wielkiego i Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego na setki lat połączyły wielkie obszary pod luźną administracją. W wieku dziewiętnastym taką próbą była unia celna pod władzą Napoleona Bonaparte, a w XX wieku podboje hitlerowskich Niemiec. Należy jednak zauważyć, iż obie zakończyły się niepowodzeniem. Różnorodność językowa i kulturowa Europy czyniły próby oparte na prawach dynastycznych albo narzucone przez podboje wojenne niepewnymi i skazanymi na fiasko. W momencie kiedy Arabowie podbili starożytne centra chrześcijaństwa w Syrii i Egipcie w VIII stuleciu, pojęcie “chrześcijaństwa” stawało się zasadniczo pojęciem zjednoczonej Europy, ale zawsze bardziej ideałem niż rzeczywistością. Wielka schizma między prawosławiem a katolicyzmem uczyniła dyskusyjnym samo pojęcie “chrześcijaństwa”. Po zdobyciu Konstantynopola przez Turków w 1453 r., pojawiła się propozycja pokojowego zjednoczenia Europy przeciw wspólnemu nieprzyjacielowi – Jerzemu z Podiebradów, husyckiemu królowi Czech – w roku 1464 zaproponowano utworzenie chrześcijańskiej unii narodów przeciw Turcji.

Bułgaria, znana również jako Republika Bułgarii, Byłgarija, Republika Byłgarija. Kraj, który do UE przystąpił w 1 stycznia 2007. Graniczy z: Rumunią, na zachodzie z Serbią i Czarnogórą i Macedonią, na południu z Grecją i Turcją. Z kolei powierzchnia zajmowana przez to państwo wynosi 110,9 tys. km2, a liczba mieszkańców 7 450 tys.. Średnia gęstość zaludnienia to 68 osób/km2. Stolicą i jednym z największych miast jest oczywiście Sofia. Będąc tutaj należy także odwiedzić miasta jakie jak Płowdiw, Warna, Burgas, Ruse. Językiem urzędowym jest bułgarski. Przyjrzyjmy się nieco składowi etnicznemu, spotkamy tu przede wszystkim Turków, Romów, Macedończyków, Ormian, Rosjan. Jeśli zaś chodzi o wyznawców religii, spotkamy zarówno wyznawców prawosławia, muzułmanów, protestantów oraz wyznawców największej religii na świcie katolików. Walutą kraju jest Lew. 60% powierzchni kraju stanowią góry i wyżyny: Bałkany, Sredna Gora, Riła, Pirin, Rodopy. Najwyższy szczyt kraju: Musała 2925 m n.p.m. w górach Riła. W centrum tektoniczne kotliny: Sofijska i Kazanłycka. Na północy lessowa Wyżyna Naddunajska przechodząca ku wschodowi w wyżynę Dobrudży. Warto także pamiętać, iż między Rodopami a Sredną Gorą rozciąga się Nizina Górnotracka, niezwykle malownicza kraina. Wybrzeże kraju głównie skaliste. Jeśli zamierzamy spędzić tutaj wakacje warto poznać tutejszy klimat, a jest on umiarkowanie ciepły, suchy, nad morzem podzwrotnikowy. Jakich temperatur możemy się tu spodziewać? W ciągu roku w styczniu od -6° w górach, -3° w centralne części kraju do 2°C na południu, w lipcu odpowiednio od 18°, 23° i 25°. Średnie opady deszczu to w styczniu -2°C i 42 mm, w lipcu 22°C i 60 mm. Warto także pokrótce omówić największe rzeki tegoż państwa. To jest unaj z dopływami Łom, Ogosta, Iskryj, Osym, Janta, Marica z Tundżą, Ardą, Kamczyją oraz Struma i Mesta .

Gospodarka Bułgarii oparta jest na przemyśle oraz rolnictwie. Przemysł elektromaszynowy (produkcja obrabiarek, maszyn górniczych, urządzeń nawadniających) jest tu bardzo rozwinięty, tak jak przemysł metalurgiczny (huty cynku i ołowiu oraz miedzi), elektroniczny, środków transportu (produkcja taboru kolejowego, statków, ciągników, tramwajów, wozów akumulatorowych), petrochemiczny (rafinerie ropy naftowej), chemiczny (produkcja nawozów i tworzyw sztucznych), farmaceutyczny, kosmetyczny, włókienniczy czy też przemysł spożywczy. Warto odnotować, iż Bułgaria zajmuje 1. miejsce na świecie w produkcji i eksporcie olejku różanego. Również gałąź rybołówstwa jest bardzo rozwinięta. Natomiast głównym bogactwem naturalnym jest węgiel kamienny i brunatny, rudy cynku, ołowiu, miedzi, soli kamiennej, rudy żelaza i ropa naftowa.

Chorwacja to nie tylko świetne miejsce na spędzenie wspaniałych wakacji, ale również państwo, które aspiruje do członkostwa w Unii Europejskiej. Warto przyjrzeć się korzyściom, które ten kraj może wnieść do Wspólnoty. Główną zaleta przystąpienia Chorwacji do Unii jest jej rozszerzenie na Zachodnie Bałkanów, co przyczyni się do stabilizacji i rozwoju tegoż regionu. Innymi zaletami jej wstąpienia są podjęte tam reformy demokratyzacji, reformy gospodarcze, członkostwo w Organizacji Narodów Zjednoczonych, czy też Pakcie Północnoatlantyckim. Dodatkowymi atutami jest członkostwo w Radzie Europy, członkostwo w OBWE, członkostwo w WTO, członkostwo w CEFTA. Zwolennicy wstąpienia tego kraju do Unii wymieniają także argumenty takie jak: położenie na kontynencie europejskim, silny związek i utożsamianie się z szerokopojętą kulturą europejską, wspomniana wcześniej bardzo dobrze rozwinięta turystyka oraz stosunkowo dobra kondycja gospodarki. Kraj ten bowiem posiada lepsze wskaźniki statystyczne (gospodarcze) niż Bułgaria, która przystąpiła do UE już w roku 2007.

Są jednak tacy, którzy sprzeciwiają się przystąpieniu Chorwacji. Wymieniają oni następujące przeciwwskazania: duża mniejszość serbska, brak polityki tolerancji, pojednania i ochrony mniejszości etnicznych i narodowych. Wymienia się również silne nastroje nacjonalistyczne, duży opór przed wydaniem zbrodniarzy wojennych oraz przed wspólną polityką rybołówstwa na Adriatyku jak i spór graniczny ze Słowenią. Negocjacje ws przystąpienia Chorwacji do Wspólnoty miały się rozpocząć 17 marca 2005 roku, ale wówczas UE uznała, że Chorwacja ukrywa Ante Gotovinę i rozpoczęcie negocjacji zostało wstrzymane do 3 października tego samego roku. Należy również pamiętać, iż Chorwacja i Słowenia od momentu rozpadu Jugosławii w 1991 roku prowadzą spory graniczne. Pierwszy z nich dotyczy rozgraniczenia wód Zalewu Pirańskiego na północnym Adriatyku, drugi zaś dotyczy przynależność niewielkich obszarów przygranicznych w pobliżu rzeki Mura w północno-wschodniej Słowenii. W ubiegłym roku, premierzy obydwu krajów porozumieli się i doszli do wspólnego wniosku, iż sprawę sporu przekażą do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze. Niestety do tej pory ani razu nie zebrała się mieszana komisja słoweńsko-chorwacka, która miała sporządzić protokół rozbieżności. Owy protokół miał być następnie przekazany międzynarodowemu wymiarowi sprawiedliwości. Głównymi zwolennikami przystąpienia Chorwacji do Unii to Austria, Czechy, Słowacja jak również Polska.