Unia Europejska powstała z Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, powołanej na podstawie traktatu paryskiego w 1951 r. Sygnatariuszami tegoż traktatu były kraje: Belgia, Holandia, Luksemburg (kraje Beneluksu), Niemcy Zachodnie (RFN), Francja i Włochy. Celem tej organizacji (określanej w skrócie EWWiS) było utworzenie wspólnej puli produkcji węgla i stali. Miało to zapobiec wojnie gospodarczej. Było to urzeczywistnienie planu opracowanego przez Jeana Monneta, a upowszechnionego przez francuskiego ministra spraw zagranicznych Roberta Schumana (osoby niezwykle ważnej dla całej Unii Europejskiej). 9 maja 1950 Schuman przedstawił propozycję utworzenia zorganizowanej Europy twierdząc, że jest to niezbędne do utrzymania pokojowych stosunków między krajami Starego Kontynentu. Propozycja ta, znana jako Deklaracja Schumana, jest uważana za początek dzisiejszej Unii Europejskiej, która potem wybrała dzień 9 maja za Dzień Europy (jest on hucznie świętowany praktycznie we wszystkich kraja członkowskich). Brytyjczycy zostali zaproszeni do uczestnictwa, ale odmówili, aby nie rezygnować z narodowej suwerenności.
W ślad za EWWiS poszły próby utworzenia (co ciekawe przez te same kraje) Europejskiej Wspólnoty Obronnej i Europejskiej Wspólnoty Politycznej. Celem EDC było ustanowienie wspólnej europejskiej armii pod wspólną kontrolą. Celem był to by Niemcy Zachodnie mogły się ponownie bezpiecznie uzbroić i stawić czoła radzieckiemu zagrożeniu. EPC miała być początkiem federacji państw europejskich, jednak francuskie Zgromadzenie Narodowe odmówiło ratyfikowania traktatu EDC. Doprowadziło to do zaniechania pomysłu, a potem odłożenia na półkę także EPC. Idea obu instytucji żyje jednak, choć w zmodyfikowanej formie, w późniejszych opracowaniach, jak Europejska Współpraca Polityczna, filar o nazwie Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa ustanowiony przez traktat z Maastricht, czy Europejskie Siły Szybkiego Reagowania, obecnie w trakcie formowania. Warto również wspomnieć o kolejnej, bardzo ważnej dla powstania Unii Europejskiej wspólnoty – Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej (European Atomic Energy Community). Została ona powołana do życia w 1958 r. Euratom miał z kolei połączyć narodowe zasoby nuklearne tych krajów. Głównymi celami tej organizacji było wspólne (pokojowe oczywiście) wykorzystanie energii jądrowej, rozwój badań, ustalenie jednolitych norm ochrony radiologicznej.

Rok 1995 to ważny rok dla całej Wspólnoty. Wówczas to przystępują do niej nowe państwa członkowskie: Austria, Finlandia i Szwecja. Ma wówczas miejsce również inne ważne wydarzenie – w Belgii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Luksemburgu, Niemczech i Portugalii wchodzi w życie Układ z Schengen. Dwa lata później podpisany zostaje traktat amsterdamski, w tym samym roku Włochy przystępuję do strefy Schengen (regulowanej przez układ z Schengen, 1 grudnia tego samego roku to samo czyni Austria. Ważna datą (zwłaszcza dla Polski) jest 13 grudnia 1997 r. kiedy to Unia rozpoczyna negocjacje z 10 państwami Europy Środkowo-Wschodniej. 1 czerwca 1998 powstaje Europejski Bank Centralny. Z początkiem roku 1999 waluta Euro staje się oficjalnie środkiem płatniczym dostępnym w transakcjach handlowych i finansowych. 1 lutego 2001 r. następuje podpisanie traktatu nicejskiego. W marcu 2001 roku Dania, Finlandia, Szwecja oraz kraje EFTA – Islandia i Norwegia przystępują do Układu z Schengen. 1 stycznia 2002 r. oficjalnie pojawiają się banknoty i monety euro w powszechnym obiegu krajów unii walutowej. Należy zauważyć, iż banknoty są jednakowe dla wszystkich krajów. Monety zaś mają wspólny awers, informujący o ich wartości, lecz różny narodowy rewers. 13 grudnia 2002 r. następuje finał negocjacji pomiędzy 10 państwami Europy Środkowej i Południowej a UE w Kopenhadze. Zaś w marcu 2003 r.,w ramach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Unia Europejska bierze czynny udział w operacjach utrzymywania pokoju na Bałkanach. Początkowo w byłej Jugosławii, a następnie w Bośni i Hercegowinie. W obu przypadkach siły pod wodzą UE zastępują jednostki NATO. 16 kwietnia 2003 r. przedstawiciele rządów 15 państw członkowskich i 10 kandydujących podpisali w Atenach traktat akcesyjny rozszerzający Unię, a 1 maja 2004 r. do Wspólnoty przystępują nowe państwa członkowskie: Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry. Wówczas Unia liczy już dwadzieścia pięć krajów. W październiku 2004 r. 25 krajów UE podpisuje Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy. 29 maja 2005 r. Francuzi, jako pierwszy kraj UE, wyraźną większością głosów odrzucają w referendum konstytucję Unii Europejskiej. Jest to pierwszy z poważnych „zgrzytów” we wnętrzu Wspólnoty. 1 stycznia 2007 r. następuje kolejne rozszerzenie Unii, dołączają do niej nowe państwa członkowskie: Bułgaria i Rumunia. W tym samym czasie Słowenia dołącza do strefy euro 21 – 23 czerwca 2007 r. odbywa się szczyt Unii Europejskiej w Brukseli dotyczący zmiany systemu głosowania w Radzie UE, zaś 1 września 2007 r. uchwalony zostaje obowiązek uruchomienia Eurotaryfy przez wszystkich operatorów komórkowych na terenie UE jeszcze pod koniec tego samego roku odbywa się szczyt UE w Lizbonie i następuje podpisanie traktatu lizbońskiego, który wchodzi w życie 1 grudnia 2009 roku.

Bardzo często w mediach pojawia się określenie „Parlament Europejski”, niestety niewielu wie tak naprawdę czym on się zajmuje, a nawet czym jest. Warto to określenie opisać choć trochę, albowiem to jeden z najważniejszych organów całej Unii Europejskiej. Parlament Europejski to instytucja Unii Europejskiej, która jest odpowiednikiem jednoizbowego parlamentu reprezentująca obywateli państw należących do UE, której członkowie są wybierani na 5-letnią kadencję. Jego oficjalną siedzibą jest Strasburg, ale także Bruksela, w której odbywa się większość obrad oraz mieszczą się biura poselskie, komisje parlamentarne i władze klubów. Z kolei sekretariat, biblioteka i część zaplecza technicznego ma swoją siedzibę w Luksemburgu. Historia Parlamentu Europejskiego sięga roku 1952, kiedy to na mocy traktatu paryskiego powstało Wspólne Zgromadzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Z kolei traktaty rzymskie z 1957 przekształciły je w organ wszystkich trzech Wspólnot Europejskich. Po raz pierwszy określenie Parlament Europejski pojawiło się w 1962 roku. Z początku deputowani byli wybierani przez parlamenty krajów członkowskich, obecnie odbywa się to w wyborach powszechnych w danym kraju. W 1979 roku odbyły się pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego i to właśnie od tego czasu deputowani do tego Parlamentu są wybierani w wyborach bezpośrednich przez obywateli państw członkowskich Wspólnot. Warto jednakże zauważyć, iż nie istnieje jedna ordynacja wyborcza do parlamentu, każdy kraj ma własne reguły liczenia głosów, ale przyjęło się, iż we wszystkich krajach członkowskich wybory odbywają się w tym samym terminie. Początkowo Parlament Europejski był organem konsultacyjnym nie posiadającym żadnej realnej władzy. Po wejściu w życie Jednolitego Aktu Europejskiego, traktatu z Maastricht i traktatu amsterdamskiego Parlament stopniowo powiększał zakres swoich zadań, także ustawodawczych (głównie kosztem Rady Europy). Aktualnie Parlament Europejski liczy 736 eurodeputowanych, sprawujących mandat wolny, wybieranych na pięcioletnią kadencję. W Polsce w stosunku do członków Parlamentu Europejskiego używa się potocznie określenia “europarlamentarzysta” czy “eurodeputowany” lub “europoseł”. Jednakże oficjalnym określeniem jest “poseł do Parlamentu Europejskiego”. W Wielkiej Brytanii stosuje się określenie “członek Parlamentu Europejskiego” zaś we Francji “deputowany” (un député européen). Zgodnie z traktatem o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej liczba posłów w Parlamencie Europejskim wynosi siedemset trzydzieści sześć.