Niemcy, państwo określane również mianem Republiki Federalnej Niemiec, RFN. To państwo federacyjne położone w Europie, będące członkiem Unii Europejskiej (UE), Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8, ONZ oraz NATO. Stolicą Niemiec jest Berlin, językiem oficjalnym jest język niemiecki. Jeśli chodzi o geografię, Niemcy leżą między Morzem Północnym i Morzem Bałtyckim na północy a Alpami na południu, rzeką Ren na zachodzie a Odrą (naturalna granica z Polską) na wschodzie. Państwo to graniczy na północy z Danią, na wschodzie z Polską, na południowym wschodzie z Czechami, na południu z Austrią i Szwajcarią, a na zachodzie z Francją, Luksemburgiem, Belgią i Holandią. Warto przyjrzeć się ustrojowi tegoż kraju, Niemcy albowiem są federacją złożoną z 16 krajów związkowych (które określa się mianem landów). Stolicą federalną jest Berlin. To tam znajduje się siedziba rządu federalnego, czyli Bundesregierung, jednak część ministerstw rezyduje w Bonn (dawnej stolicy Niemiec). Część centralnych urzędów mieści się w innych miastach, takich jak Karlsruhe i Norymberga. System polityczny Niemiec jest zorganizowany w oparciu o konstytucję, którą jest Ustawa Zasadnicza Niemiec (określana mianem Grundgesetz) według zasady podziału władz. Głową państwa jest prezydent federalny, wybierany przez Zgromadzenie Narodowe, złożonego z Bundestagu i przedstawicieli krajów związkowych, w liczbie równej liczbie członków Bundestagu, na pięcioletnią kadencję. Jest możliwość jednokrotnego powtórzenia kadencji (system prezydencki jest więc bardzo podobny do tego obowiązującego w naszym kraju). Prezydent ma czysto reprezentacyjne znaczenie – jest symbolem państwa, nie ma prawa wetowania ustaw (może je jedynie odesłać do Trybunału), posiada prawo mianowania ambasadorów i konsulów oraz wysuwania kandydatury kanclerza. Władzą ustawodawczą jest Bundestag wraz z drugą izbą Radą Federalną Niemiec, określaną mianem Bundesrat. Skład Bundestagu wybierany jest co cztery lata w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich, tajnych i proporcjonalnych. Ustawowa liczba posłów w Bundestagu liczy 598, ale wskutek skomplikowanego systemu wyborczego ta liczba może zwiększać się o tzw. mandaty nadwyżkowe. Posłowie grupują się we frakcjach, do tworzenia których potrzebne jest 5% ogólnej liczby posłów. Aktualnie w Bundestagu funkcjonują frakcje SPD, CDU/CSU, Związek 90/Zieloni, FDP, Die Linkspartei.

Europejska wspólnota to specjalny przypadek w stosunkach międzynarodowych, jest to twór, który nigdy wcześniej w historii powszechnej nie istniał. Był również nieznany historii stosunków międzynarodowych. Do grudnia roku 2009 Unia Europejska była kombinacją struktur ponadnarodowych, czyli ponadpaństwowych, uwspólnotowionych, oraz międzyrządowych. Organizacja ta posiada cechy zarówno organizacji międzynarodowej oraz konfederacji czy nawet państwa federalnego. Teoretycy prawa, politologii i stosunków międzynarodowych spierają się za co dokładnie można uznać Unię. Zwolennicy koncepcji Europy ojczyzn wskazują, że jest to tylko współpraca między państwami, nie natomiast bliższa organizacji międzynarodowej. Najbardziej zawiły był status osobnych organizacji międzynarodowych powołanych przez część lub też wszystkich członków UE (na przykład Unia Zachodnioeuropejska, Europejska Agencja Kosmiczna, Rada Europy), a które to w swych działaniach uzupełniają i wspomagają polityki prowadzone w ramach Unii Europejskiej. Nierzadko również są z nią samą mylone. Ten wyjątkowo trudny do zdefiniowania układ prawny w sferze wewnętrznej jak i zewnętrznej zreformował Traktat Lizboński. Likwiduje on podział Unii na filary, nadaje jej prawną osobowość i podmiotowość prawnomiędzynarodową. Zlikwidował on również Wspólnotę Europejską, wówczas to Unia Europejska stała się jej następcą prawnym oraz otrzymała status organizacji międzynarodowej. Unia Europejska jest unikatową formą tego typu na arenie międzynarodowej. Co ciekawe ma ona ok. 30% udział w światowym PKB. Jeśli natomiast chodzi o rolę Unii Europejskiej w polityce zagranicznej, jest ona coraz większa. Co jakiś czas tworzone są unijne placówki dyplomatyczne, a sama UE jest członkiem takich organizacji jak Światowej Organizacji Handlu, G8 i G20. Co jednak warto odnotować, nadal największą rolę w polityce zagranicznej UE odgrywają państwa członkowskie, a nie ośrodki ponadnarodowe. Od lat. 90 XX wieku wzrasta też wojskowy aspekt Unii Europejskiej. Początkowo oparty był na powstałej w latach 40. XX wieku Unii Zachodnioeuropejskiej, a którego obecnie główny trzon stanowi wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony. Ciekawostką jest, iż obecnie najnowszą polityką UE jest polityka kosmiczna. We współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną, Unia Europejska realizuje cele związane z tą polityką. Warto jednak zauważyć, iż nie wszyscy członkowie UE są członkami EAK.

Belgia, określana również mianem Królestwa Belgii to państwo federacyjne w zachodniej Europie w południowych Niderlandach. Belgia jest członkiem takich organizacji jak Unia Europejska, Unia Zachodnioeuropejska, ONZ oraz NATO. Państwo to graniczy od zachodu z Francją, od południa z Luksemburgiem , od wschodu z Niemcami i od północy z Holandią. Łączna długość granic lądowych wynosi 1 385 km. Co ciekawe Belgia podzielona jest na trzy strefy językowe: francuską, niderlandzką i niemiecką. Jej stolicą jest Bruksela, która jest jednocześnie “stolicą” Unii Europejskiej. Poznajmy co nieco historię tegoż kraju. Pierwotnie obszar dzisiejszej Belgii zamieszkany był przez Celtów oraz celtycko-germański lud Belgów. Od pierwszego wieku p.n.e. przez kolejne wieki tereny te znajdowały się we władaniu Rzymu. Z kolei od III wieku na tych terenach postępuje chrystianizacja. Od roku 486 obszar znanej nam dzisiaj Belgii stał się częścią państwa Franków. Po traktacie w Verdun w roku 843 Belgia została podzielona pomiędzy Francję i Niemcy. W latach 1556-1714 Belgia należała do Hiszpanii, a następnie znowu do Austrii, Francji, a w okresie 1814-1830 była połączona z Holandią i tworzyła znane wielu osobom Królestwo Niderlandów. Podczas panowania Habsburgów w Niderlandach Południowych zaczęła kształtować się belgijska świadomość narodowa, której pierwszym wyraźnym przejawem był Przewrót Brabancki z roku 1789. Jednakże dopiero w roku 1830 Belgia stała się niezależnym państwem, a niepodległość zdobyła w wyniku powstania przeciwko dominacji holenderskiej, tzw. rewolucji belgijskiej. W czasie I wojny światowej Niemcy zaatakowały neutralną Belgię zaś na mocy traktatu wersalskiego do Belgii przyłączono niemieckie okręgi Eupen i Malmedy. W 1940 roku poraz drugi neutralna Belgia została zaatakowana przez hitlerowskie Niemcy., zaś po zakończeniu wojny kraj ten porzucił neutralność i stał się członkiem NATO, a także został jednym z członków-założycieli Wspólnoty Europejskiej. Ciekawostką jest, iż wraz z Holandią i Luksemburgiem Belgia stworzyła w roku 1948 unię celną, a w 1960 unię gospodarczą. W ten sposób powstał Benelux. W dwudziestym wieku dochodziło do stopniowego podziału na dwie strefy językowe, położoną na północy Flandrię, w której posługuje się językiem niderlandzkim i na południu Walonię, gdzie królował język francuski. Spowodowało to w 1963 roku formalny podział Belgii na 3 regiony: Flandrię, Walonię i region Stołeczny Brukseli, jednak dopiero w roku 1993 doszło do przekształcenia Belgii w państwo federalne z 3 regionami o szerokiej autonomii.

Rada Europejska to instytucja, stworzona na mocy traktatu z Lizbony, Unii Europejskiej mająca za zadanie wyznaczanie ogólnych kierunków rozwoju Unii i jej priorytetów politycznych. Składa się ona z głów państw lub szefów rządów państw członkowskich oraz jej przewodniczącego. Jest on wybierany przez Radę Europejską na 2,5-letnią kadencję. Dodatkowo do składu Rady zaliczany jest przewodniczący Komisji Europejskiej. W jej pracach bierze też udział wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Jeśli wymaga tego porządek obrad, członkowie Rady Europejskiej mogą podjąć decyzję, by każdemu z nich towarzyszył minister, a w przypadku przewodniczącego Komisji – jeden z członków Komisji. Rada może zaprosić na swe posiedzenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Rada Europejska pełni przede wszystkim funkcję kreacyjną: wybiera przewodniczącego Rady Europejskiej, mianuje wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (czyni to za zgodą przewodniczącego Komisji), wskazuje, biorąc pod uwagę wynik wyborów do Parlamentu Europejskiego, kandydata na przewodniczącego Komisji Europejskiej, który wybierany jest przez Parlament Europejski. Dodatkowymi uprawnieniami Rady jest ustalenie, w porozumieniu z przewodniczącym Komisji, listy komisarzy, mianowanie zatwierdzonych przez Parlament Europejski składu Komisji oraz wybór prezesa, wiceprezesa i członków Zarządu Europejskiego Banku Centralnego. Rada Europejska określa również strategiczne cele w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz podejmuje w tym zakresie niezbędne decyzje. Rada Europejska może jednomyślnie podjąć decyzję o ustanowieniu wspólnej europejskiej obrony. Co więcej Rada posiada uprawnienia decyzyjne w niektórych kwestiach związanych z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Państwo uznające, że projekt aktu prawnego Unii mógłby naruszyć podstawowe aspekty jego systemu zabezpieczenia społecznego lub wymiaru sprawiedliwości, może zażądać przedłożenia tej kwestii Radzie Europejskiej. Procedura prawodawcza ulega wówczas zawieszeniu. W momencie kiedy Rada Europejska nie znajdzie rozwiązania kompromisowego w tym zakresie, procedura prawodawcza ulega zakończeniu. Należy zauważyć, iż Rada Europejska nie pełni funkcji prawodawczych.

Bardzo często w mediach pojawia się określenie „Parlament Europejski”, niestety niewielu wie tak naprawdę czym on się zajmuje, a nawet czym jest. Warto to określenie opisać choć trochę, albowiem to jeden z najważniejszych organów całej Unii Europejskiej. Parlament Europejski to instytucja Unii Europejskiej, która jest odpowiednikiem jednoizbowego parlamentu reprezentująca obywateli państw należących do UE, której członkowie są wybierani na 5-letnią kadencję. Jego oficjalną siedzibą jest Strasburg, ale także Bruksela, w której odbywa się większość obrad oraz mieszczą się biura poselskie, komisje parlamentarne i władze klubów. Z kolei sekretariat, biblioteka i część zaplecza technicznego ma swoją siedzibę w Luksemburgu. Historia Parlamentu Europejskiego sięga roku 1952, kiedy to na mocy traktatu paryskiego powstało Wspólne Zgromadzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Z kolei traktaty rzymskie z 1957 przekształciły je w organ wszystkich trzech Wspólnot Europejskich. Po raz pierwszy określenie Parlament Europejski pojawiło się w 1962 roku. Z początku deputowani byli wybierani przez parlamenty krajów członkowskich, obecnie odbywa się to w wyborach powszechnych w danym kraju. W 1979 roku odbyły się pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego i to właśnie od tego czasu deputowani do tego Parlamentu są wybierani w wyborach bezpośrednich przez obywateli państw członkowskich Wspólnot. Warto jednakże zauważyć, iż nie istnieje jedna ordynacja wyborcza do parlamentu, każdy kraj ma własne reguły liczenia głosów, ale przyjęło się, iż we wszystkich krajach członkowskich wybory odbywają się w tym samym terminie. Początkowo Parlament Europejski był organem konsultacyjnym nie posiadającym żadnej realnej władzy. Po wejściu w życie Jednolitego Aktu Europejskiego, traktatu z Maastricht i traktatu amsterdamskiego Parlament stopniowo powiększał zakres swoich zadań, także ustawodawczych (głównie kosztem Rady Europy). Aktualnie Parlament Europejski liczy 736 eurodeputowanych, sprawujących mandat wolny, wybieranych na pięcioletnią kadencję. W Polsce w stosunku do członków Parlamentu Europejskiego używa się potocznie określenia “europarlamentarzysta” czy “eurodeputowany” lub “europoseł”. Jednakże oficjalnym określeniem jest “poseł do Parlamentu Europejskiego”. W Wielkiej Brytanii stosuje się określenie “członek Parlamentu Europejskiego” zaś we Francji “deputowany” (un député européen). Zgodnie z traktatem o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej liczba posłów w Parlamencie Europejskim wynosi siedemset trzydzieści sześć.