Warto przyjrzeć się współczesnej historii Unii Europejskiej. Jej początkom, momentom w których budowały się jej podstawy. Zaraz po I wojnie światowej kilku europejskich myślicieli wysunęło ponownie ideę zjednoczonej politycznie Europy. W 1923 r. austriacki książę Coudenhove-Kalergi założył Ruch Paneuropejski i w roku 1926 gościł w Wiedniu pierwszy Kongres Paneuropejski. Wysunięta przez niego doktryna Paneuropy, uważana jest za podstawę bazową wszystkich europejskich wspólnot. Zaś w roku 1929 Aristide Briand, francuski premier, wygłosił mowę na forum Ligi Narodów, w której zaproponował ideę federacji narodów europejskich opartej przede wszystkim na solidarności i współpracy politycznej i społecznej, co spotkało się z poparciem wielu wybitnych ekonomistów (m.in. znanego Johna Maynarda Keynesa). W 1931 r. pojawiła się pierwsza poważna publikacja traktująca o wielkiej unii – opublikował ją francuski polityk Édouard Herriot. Książka nosiła tytuł „Stany Zjednoczone Europy”. Wielka depresja, rozwój faszyzmu i późniejsza druga wojna światowa zahamowały nieco ruch na rzecz unifikacji Europy. Rozpoczęła się wojna. W 1940 r. sukcesy wojenne Niemiec i plany utworzenia Tysiącletniej Rzeszy zachęciły niemieckich ekonomistów do wysunięcia propozycji scentralizowanej unii europejskiej z jednolitym europejskim obszarem gospodarczym i ustalonymi wewnętrznymi kursami wymiany walut. W roku 1943 niemiecki minister spraw zagranicznych Joachim von Ribbentrop (Polakom znany niestety z tej mniej pozytywnych wydarzeń historii) ostatecznie zaproponował utworzenie takiej instytucji ze strukturą wykazującą kilka podobieństw do współczesnej Unii Europejskiej. Oczywiście należy zaznaczyć, iż struktury te nie były demokratyczne. Byłaby to wspólna waluta, bank centralny w Berlinie, zasada regionalizmu, wspólna polityka pracy i porozumienia gospodarcze. Początkowo proponowano włączyć do niej Niemcy, Włochy, Francję, Finlandię, Norwegię, Słowację, Danię, Węgry, Serbię, Bułgarię, Rumunię, Chorwację, Grecję i Hiszpanię. Idea nowej Europy była także poruszana przez okupantów. Minister rządu Rzeszy Arthur Seyss-Inquart powiedział: „Nowa Europa solidarności i współpracy między wszystkimi jej obywatelami szybko doprowadzi do pomyślności, gdy zostaną usunięte narodowe granice ekonomiczne”. Taka, kierowana przez Niemcy, Europa miałaby być przeciwwagą dla komunistycznego Związku Radzieckiego i brytyjskiej dominacji w handlu światowym. Należy jednak zauważyć, iż niemiecka inicjatywa była dominacją opartą na hitlerowskich podbojach i dlatego trudno ją uznać za prawdziwego poprzednika przyszłej Unii Europejskiej. W 1943 r. Jean Monnet, członek francuskiego Narodowego Komitetu Wyzwolenia rządu Wolnych Francuzów na uchodźstwie w Algierze, uważany przez wielu za architekta europejskiej jedności, oświadczył: „…Pokój w Europie nie zostanie osiągnięty, jeżeli państwa odbuduje się na bazie suwerenności narodowej. Kraje Europy są zbyt małe, aby mogły gwarantować swoim obywatelom dobrobyt i rozwój społeczny. Państwa europejskie muszą stworzyć między sobą federację…”. Tak rodziła się Unia znana nam dzisiaj.

Austria, określana także nazwami Österreich, Republika Austrii, Republik Österreich, państwo w Europie Środkowej, które do Unii Europejskiej przystąpiło 1 stycznia 1995 roku. Nie posiada ono dostępu do morza. Jeśli zaś chodzi o państwa graniczne: na północy graniczy z Niemcami oraz Czechami, na wschodzie zaś ze Słowacją oraz Węgrami, na południu ze Słowenią i Włochami, a na zachodzie ze Szwajcarią i Lichtenstainem. Powierzchnia tego kraju wynosi 83,9 tys. km2, a liczba mieszkańców 8,2 mln mieszkańców (wg szacunków z roku 2005). Średnia gęstość zaludnienia to 99 osób/km2, najwięcej spośród ludności zamieszkuje w stolicy kraju Wiedniu oraz Dolnej Austrii, najmniej zaś w Tyrolu. Największymi miastami tegoż kraju są Linz, Graz, Salzburg, Innsbruck, Klagenfurt. We wszystkich miastach mieszka 66% ludności, z czego około 21% w samej stolicy. Warto zwrócić uwagę na podział administracyjny: 9 krajów związkowych. Językiem urzędowym jest niemiecki, natomiast w niektórych regionach dodatkowo używa się słoweńskiego i chorwackiego. Skład etniczny stanowią Austriacy ale również Turcy, Chorwaci, Niemcy, Węgrzy, Słoweńcy oraz Czesi. Dominującym wyznaniem jest katolicyzm ale również luteranizm, muzułmanizm oraz judaizm. Jednostką monetarną jest oczywiście euro. Warto zauważyć bardzo wysoki poziom wykształcenia Austriaków. Średnia długość życia w tym kraju dla mężczyzn wynosi 76 lat a dla kobiet 82 lata. Jeśli zaś chodzi o warunki naturalne, 65% powierzchni kraju zajmują Alpy (ich wschodnia część), 10% Masyw Czeski z licznymi kotlinami śródgórskimi (największa Klagenfurcka). Najwyższy szczyt to Grossglockner 3797 m n.p.m. (Wysokie Taury).

Klimat tam panujący jest umiarkowany, silnie zróżnicowany ze względu na wysokość n.p.m. W górach występują liczne lodowce (największy Pasterze o długości 10,2 km), wysokie opady (do 2000 mm), częste burze i feny. Na nizinach natomiast suma roczna opadów wynosi 500-900 mm. Jeśli zaś chodzi o średnią temperaturę powietrza i średnią sumę opadów – w stolicy kraju wynoszą: w styczniu -2°C i 38 mm, w lipcu 20°C i 76 mm. Głównymi rzekami są Dunaj, Inn, Aniza, Drawa. Odnajdziemy tam także liczne jeziora: największe Bodeńskie (na granicy ze Szwajcarią i Niemcami), Nezyderskie (na granicy z Węgrami) czy też Atter. Wspomnijmy troszkę o roślinności: głównie występują lasy iglaste i bukowo-jodłowe pokrywające 40% powierzchni (jeden z najwyższych wskaźników w Europie). Na nizinach naturalna roślinność została zastąpiona przez różnorodne uprawy. Jeśli natomiast chodzi o występujące tam zwierzęta: w Alpach zamieszkują m.in.: kozice, orły, sokoły, sowy. A sama fauna i flora chroniona jest w licznych rezerwatach i parkach narodowych, największym z nich jest Karwendel (pow. 72 tys. ha).