Unia Europejska powstała z Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, powołanej na podstawie traktatu paryskiego w 1951 r. Sygnatariuszami tegoż traktatu były kraje: Belgia, Holandia, Luksemburg (kraje Beneluksu), Niemcy Zachodnie (RFN), Francja i Włochy. Celem tej organizacji (określanej w skrócie EWWiS) było utworzenie wspólnej puli produkcji węgla i stali. Miało to zapobiec wojnie gospodarczej. Było to urzeczywistnienie planu opracowanego przez Jeana Monneta, a upowszechnionego przez francuskiego ministra spraw zagranicznych Roberta Schumana (osoby niezwykle ważnej dla całej Unii Europejskiej). 9 maja 1950 Schuman przedstawił propozycję utworzenia zorganizowanej Europy twierdząc, że jest to niezbędne do utrzymania pokojowych stosunków między krajami Starego Kontynentu. Propozycja ta, znana jako Deklaracja Schumana, jest uważana za początek dzisiejszej Unii Europejskiej, która potem wybrała dzień 9 maja za Dzień Europy (jest on hucznie świętowany praktycznie we wszystkich kraja członkowskich). Brytyjczycy zostali zaproszeni do uczestnictwa, ale odmówili, aby nie rezygnować z narodowej suwerenności.
W ślad za EWWiS poszły próby utworzenia (co ciekawe przez te same kraje) Europejskiej Wspólnoty Obronnej i Europejskiej Wspólnoty Politycznej. Celem EDC było ustanowienie wspólnej europejskiej armii pod wspólną kontrolą. Celem był to by Niemcy Zachodnie mogły się ponownie bezpiecznie uzbroić i stawić czoła radzieckiemu zagrożeniu. EPC miała być początkiem federacji państw europejskich, jednak francuskie Zgromadzenie Narodowe odmówiło ratyfikowania traktatu EDC. Doprowadziło to do zaniechania pomysłu, a potem odłożenia na półkę także EPC. Idea obu instytucji żyje jednak, choć w zmodyfikowanej formie, w późniejszych opracowaniach, jak Europejska Współpraca Polityczna, filar o nazwie Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa ustanowiony przez traktat z Maastricht, czy Europejskie Siły Szybkiego Reagowania, obecnie w trakcie formowania. Warto również wspomnieć o kolejnej, bardzo ważnej dla powstania Unii Europejskiej wspólnoty – Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej (European Atomic Energy Community). Została ona powołana do życia w 1958 r. Euratom miał z kolei połączyć narodowe zasoby nuklearne tych krajów. Głównymi celami tej organizacji było wspólne (pokojowe oczywiście) wykorzystanie energii jądrowej, rozwój badań, ustalenie jednolitych norm ochrony radiologicznej.

Belgia, określana również mianem Królestwa Belgii to państwo federacyjne w zachodniej Europie w południowych Niderlandach. Belgia jest członkiem takich organizacji jak Unia Europejska, Unia Zachodnioeuropejska, ONZ oraz NATO. Państwo to graniczy od zachodu z Francją, od południa z Luksemburgiem , od wschodu z Niemcami i od północy z Holandią. Łączna długość granic lądowych wynosi 1 385 km. Co ciekawe Belgia podzielona jest na trzy strefy językowe: francuską, niderlandzką i niemiecką. Jej stolicą jest Bruksela, która jest jednocześnie “stolicą” Unii Europejskiej. Poznajmy co nieco historię tegoż kraju. Pierwotnie obszar dzisiejszej Belgii zamieszkany był przez Celtów oraz celtycko-germański lud Belgów. Od pierwszego wieku p.n.e. przez kolejne wieki tereny te znajdowały się we władaniu Rzymu. Z kolei od III wieku na tych terenach postępuje chrystianizacja. Od roku 486 obszar znanej nam dzisiaj Belgii stał się częścią państwa Franków. Po traktacie w Verdun w roku 843 Belgia została podzielona pomiędzy Francję i Niemcy. W latach 1556-1714 Belgia należała do Hiszpanii, a następnie znowu do Austrii, Francji, a w okresie 1814-1830 była połączona z Holandią i tworzyła znane wielu osobom Królestwo Niderlandów. Podczas panowania Habsburgów w Niderlandach Południowych zaczęła kształtować się belgijska świadomość narodowa, której pierwszym wyraźnym przejawem był Przewrót Brabancki z roku 1789. Jednakże dopiero w roku 1830 Belgia stała się niezależnym państwem, a niepodległość zdobyła w wyniku powstania przeciwko dominacji holenderskiej, tzw. rewolucji belgijskiej. W czasie I wojny światowej Niemcy zaatakowały neutralną Belgię zaś na mocy traktatu wersalskiego do Belgii przyłączono niemieckie okręgi Eupen i Malmedy. W 1940 roku poraz drugi neutralna Belgia została zaatakowana przez hitlerowskie Niemcy., zaś po zakończeniu wojny kraj ten porzucił neutralność i stał się członkiem NATO, a także został jednym z członków-założycieli Wspólnoty Europejskiej. Ciekawostką jest, iż wraz z Holandią i Luksemburgiem Belgia stworzyła w roku 1948 unię celną, a w 1960 unię gospodarczą. W ten sposób powstał Benelux. W dwudziestym wieku dochodziło do stopniowego podziału na dwie strefy językowe, położoną na północy Flandrię, w której posługuje się językiem niderlandzkim i na południu Walonię, gdzie królował język francuski. Spowodowało to w 1963 roku formalny podział Belgii na 3 regiony: Flandrię, Walonię i region Stołeczny Brukseli, jednak dopiero w roku 1993 doszło do przekształcenia Belgii w państwo federalne z 3 regionami o szerokiej autonomii.

Rada Europejska to instytucja, stworzona na mocy traktatu z Lizbony, Unii Europejskiej mająca za zadanie wyznaczanie ogólnych kierunków rozwoju Unii i jej priorytetów politycznych. Składa się ona z głów państw lub szefów rządów państw członkowskich oraz jej przewodniczącego. Jest on wybierany przez Radę Europejską na 2,5-letnią kadencję. Dodatkowo do składu Rady zaliczany jest przewodniczący Komisji Europejskiej. W jej pracach bierze też udział wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Jeśli wymaga tego porządek obrad, członkowie Rady Europejskiej mogą podjąć decyzję, by każdemu z nich towarzyszył minister, a w przypadku przewodniczącego Komisji – jeden z członków Komisji. Rada może zaprosić na swe posiedzenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Rada Europejska pełni przede wszystkim funkcję kreacyjną: wybiera przewodniczącego Rady Europejskiej, mianuje wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (czyni to za zgodą przewodniczącego Komisji), wskazuje, biorąc pod uwagę wynik wyborów do Parlamentu Europejskiego, kandydata na przewodniczącego Komisji Europejskiej, który wybierany jest przez Parlament Europejski. Dodatkowymi uprawnieniami Rady jest ustalenie, w porozumieniu z przewodniczącym Komisji, listy komisarzy, mianowanie zatwierdzonych przez Parlament Europejski składu Komisji oraz wybór prezesa, wiceprezesa i członków Zarządu Europejskiego Banku Centralnego. Rada Europejska określa również strategiczne cele w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz podejmuje w tym zakresie niezbędne decyzje. Rada Europejska może jednomyślnie podjąć decyzję o ustanowieniu wspólnej europejskiej obrony. Co więcej Rada posiada uprawnienia decyzyjne w niektórych kwestiach związanych z przestrzenią wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Państwo uznające, że projekt aktu prawnego Unii mógłby naruszyć podstawowe aspekty jego systemu zabezpieczenia społecznego lub wymiaru sprawiedliwości, może zażądać przedłożenia tej kwestii Radzie Europejskiej. Procedura prawodawcza ulega wówczas zawieszeniu. W momencie kiedy Rada Europejska nie znajdzie rozwiązania kompromisowego w tym zakresie, procedura prawodawcza ulega zakończeniu. Należy zauważyć, iż Rada Europejska nie pełni funkcji prawodawczych.

Również wielcy władcy tego świata marzyli o tym by stworzyć wielka polityczną i nie tylko unię, która zjednoczyłaby kraje Europu. Otton III marzył o odrodzeniu Cesarstwa Rzymskiego, w którym cesarzowi podlegałyby równe sobie królestwa. Jak ciekawostkę, warto wspomnieć, o miniaturze przedstawiającej cztery postacie w koronach, składające Ottonowi III dary. Została ona stworzona właśnie w czasach jego panowania. Owe postacie to personifikacje królestw: Rzymu, Galii, Germanii i Sklawinii. Mamy tutaj również akcent polski, albowiem Bolesław Chrobry miał zapewne, wg Ottona III, być królem tej ostatniej. Niestety plany te pozostały jedynie w fazie marzeń tego wielkiego władcy. Szkoda, bo nie wiadomo jak wówczas potoczyłyby się losy europejskich narodów. W 1728 opat Charles de Saint-Pierre zaproponował utworzenie europejskiej ligi osiemnastu suwerennych państw, ze wspólnym skarbem, nie mających granic i z unią gospodarczą. Tuż po rewolucji amerykańskiej z roku 1776 i ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości wizja Stanów Zjednoczonych Europy podobnej do Stanów Zjednoczonych Ameryki była podzielana przez kilku wybitnych Europejczyków takich jak choćby La Fayette’a czy nasz słynny rodak Tadeusz Kościuszko. W roku 1795 propozycję kongresu dla wiecznego pokoju wniósł Immanuel Kant, niestety również te plany pozostały w fazie marzeń i jedynie teorii. Kontynentalny system Napoleona, ogłoszony w listopadzie 1806 w postaci embarga dla brytyjskich towarów interesie francuskiej hegemonii, wykazał skuteczność, niestety również wady ponadnarodowego systemu ekonomicznego dla Europy. Zaś po upadku tego wielkiego i słynnego przywódcy w 1815 r. na kongresie wiedeńskim powstał Związek Niemiecki, jako luźne stowarzyszenie trzydziestu ośmiu niemieckich krajów. Wieku XIX obfitował zresztą w różnego rodzaju plany związane z unią narodów europejskich. W 1834 r. powstała niemiecka unia celna (Zollverein), która miała ułatwić handel i zmniejszyć wewnętrzną konkurencję między państwami. W 1843 r. włoski pisarz i polityk Giuseppe Mazzini zaproponował utworzenie federacji republik europejskich, a w roku 1847 pojawiła się najbardziej znana wczesna propozycja pokojowego zjednoczenia wysunięta przez samego Wiktora Hugo. Choć z początku była traktowana „po macoszemu” w roku 1851 powróciła i została potraktowana z należytą powagą.

Ojcami współczesnej Europy określa się ludzi, bez których Unia Europejska po prostu by nie istniała. Mieli oni bowiem największy wpływ na powstanie tej wspólnoty. Konrad Adenauer był pierwszym kanclerzem demokratycznych Niemiec, zwolennikiem zjednoczenia Europy opartego na tradycjach i wartościach chrześcijańskich. Doprowadził on do odbudowy gospodarczej Niemiec oraz ich integracji z Europą Zachodnią. Integracja ta zaczęła się od przyjęcia planu Marshalla oraz członkostwo w Pakcie Północno-Atlantyckim. Kolejnym ważnym dla Unii człowiekiem był brytyjski premier Wielkiej Brytanii, Winston Churchill (1874-1965). Znany mówca, strateg, polityk, pisarz i historyk oraz minister obrony, Przewodniczący Izby Gmin, a także (o czym nie jest wcale głośno) laureat literackiej Nagrody Nobla. Był on jednym z pierwszych polityków popierających ideę zjednoczenia Europy – pomysłodawca utworzenia Stanów Zjednoczonych Europy oraz autor terminu żelazna kurtyna, określającego linię podziału Europy na blok wschodni i zachodni. Terminu tego użył raz pierwszy podczas przemówienia w Fulton 5 marca 1946 r. Alcide De Gasperi to kolejny ważny dla UE człowiek – włoski premier i polityk, współtwórca Rady Europy i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, propagujący ideę współpracy gospodarczej poprzez zacieśnianie współpracy obronnej. Z kolei niemiecki polityk Walter Hallstein, profesor prawa na uniwersytetach w Rostocku i Frankfurcie nad Menem Sekretarz Stanu w niemieckim Ministerstwie Spraw Zagranicznych był pierwszym przewodniczącym Komisji Europejskiej w latach 1958-1967. Stworzył doktrynę Hallsteina, zainicjował Wspólnotę Europejską i struktury unijne. Jeden z twórców wizerunku i głównych nurtów politycznych współczesnej Unii Europejskiej. Jean Monnet był francuskim politykiem, dyplomatą i ekonomistą, architektem wspólnot europejskich oraz współtwórcą Planu Schumana, a za swoje zasługi otrzymał tytuł Obywatela Europy. Robert Schuman – jedna z najważniejszych postaci współczesnej Europy – francuski premier i minister spraw zagranicznych, inicjator pojednania pomiędzy Francją a Niemcami poprzez połączenie obu państw silnymi więzami gospodarczymi, społecznymi i politycznymi. W latach 1958-1960 był przewodniczącym Parlamentu Europejskiego. To właśnie jego plan był pierwszym w pełni zrealizowanym projektem zjednoczenia Europy. Paul-Henri Spaak, belgijski premier i minister spraw zagranicznych, w latach 1952-1953 przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a także sekretarz generalny NATO. Z kolei Altiero Spinelli – włoski polityk, promotor federalizmu europejskiego, członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za politykę przemysłową, współzałożyciel Klubu Krokodyla.